Persoonlijk

Mexican Love | opnieuw naar Mexico | Diary 2

Mexico

In mijn tweede week in Mexico City gingen Fernando en ik naar zijn familie in Orizaba. Een nadeel aan Mexico is dat het zo’n groot land is. Als je familie niet in dezelfde stad woont dan kan het een opgaven zijn om je familie regelmatig te zien. In dit geval woont Fernando’s familie in Orizaba en dat is vergeleken met andere steden in Mexico nog heel dichtbij. Toch duurt de busrit zo’n vier á vijf uur en zijn de kosten ongeveer twintig euro voor een enkele reis. Voor ons als Nederlanders misschien niet erg duur, maar wat als je inkomen veel lager ligt dan dat van een Nederlander? Veel Mexicanen verdienen helemaal niet zoveel. Het maakte mij weer even bewust van het feit dat ik een goed betaalde baan heb en dat mijn familie gelukkig zo dichtbij woont.

 

Mexicaanse schoonfamilie

Fernando’s familie is groot. Twee keer eerder heb ik hen ontmoet en beide keren met open armen ontvangen. Bijzonder want de eerste keer, nu een jaar geleden, had ik nog geen relatie met Fernando. Ik werd voorgesteld als “een vriendin”. Iets dat ik bijzonder vind is dat ik nog nooit zulke lieve ouders (behalve mijn eigen natuurlijk) heb ontmoet. Fernando en ik hadden vanwege het drukke verkeer in Mexico City een uur vertraging tijdens onze reis naar Orizaba. Ondanks dat waren zijn ouders opgebleven om ons om 00:00 uur te begroeten. De volgende ochtend werd er uitgebreid gekookt. Zijn moeder weet inmiddels dat ik niet zo gek ben op taco’s als ontbijt. Dus speciaal voor mij stond ze een aantal uur in de keuken om dikke pannenkoeken, roerei met boontjes en zelfgemaakte jelly’s te maken. Zijn vader was op pad gestuurd om een net sinaasappelen te kopen. Bij thuiskomst werd hij gelijk de keuken ingeroepen om al die sinaasappelen te persen. En dat allemaal omdat ze weten dat ik gek ben op verse sinaasappelsap.

Tijdens het heerlijke ontbijt vroeg zijn moeder of het goed was als die dag een aantal familieleden langskwamen. Tja, wat kan ik zeggen? Het is niet zo dat ik veel met ze kan praten in het Spaans. Maar ik weet dat zij het allemaal erg leuk vinden om mij te zien. Natuurlijk kwamen de vragen over trouwen, kinderen en wonen in Mexico ook aan bod. Ze is nieuwsgierig maar ontzettend lief. Jammer genoeg kunnen we maar amper een goed gesprek met elkaar voeren. Zodra Fernando even weg is, is het met handen en voeten met elkaar communiceren.

 

Een bezoek aan het kerkhof

’s Middags besloten Fernando en ik er even tussenuit te gaan. In Orizaba ook wel Pueblo Mágico genoemd, is in 2014 een teleférico (kabelbaan) geopend. De stad probeert met nieuwe activiteiten meer toeristen te trekken. In december 2016 heb ik al een keer het kabelbaantje omhoog genomen. Een leuke ervaring om vanaf een hoge afstand over de stad te kijken. Dit keer ging ik samen met Fernando en voor hem was het de eerste keer.

Aan het einde van de middag gingen we samen met zijn neven en broer terug naar zijn ouderlijk huis. Daar waren inmiddels al een aantal familieleden bij elkaar gekomen. Kort daarna stond de eettafel vol met eten. Iedereen schoof aan en genoot van de Cubaanse kip, de kip gerold in ham uit de oven, de wortelsoep, de taco’s en chips. Mexicanen houden van familiemomenten en tafelen, dat is iets dat mij nu wel duidelijk is geworden. De voordeur staat letterlijk de hele dag open. Iedereen is welkom. Na de lunch/avondeten gingen we met een aantal familieleden naar een bar. Het plan was om na de bar naar het kerkhof te gaan. Ook daar heeft Orizaba iets nieuws geopend. Zo kun je in het donker met een tour mee over het kerkhof. De spannende verhalen en acteurs maken het een onvergetelijke avond, heb ik mij laten vertellen. Helaas waren die zaterdag de acteurs op vakantie..

Orizaba Mexico

Mexico

Speciaal verjaardagscadeau 

Zondagochtend stapten we om 09:15 alweer de bus in richting Mexico City. We gingen expres vroeg terug omdat ik voor die avond voor Fernando’s verjaardag twee concertkaartjes cadeau had gedaan. Twee tickets voor Bon Iver. Een band die Fernando en ik beiden niet super goed kennen maar het verhaal achter dit cadeau is wel speciaal. Daarvoor gaan we even terug in de tijd: oktober 2016, dat was het moment dat ik voor het eerst Mexico bezocht. Tijdens mijn wereldreis datzelfde jaar, had ik in een aantal landen een muzieknummer dat mij aan dat land deed denken. Zo ook een nummer in Mexico: Holocene. Elke keer als ik dat nummer hoorde, deed het mij opnieuw denken aan mijn reis door Mexico. Iets verder in de tijd: op 19 september 2017 vroeg Fernando aan mij: “Emma, ken jij Bon Iver?” en “ben je op mijn verjaardag in Mexico City”? Ik wist niet direct wie Bon Iver was en of er een connectie was tussen Bon Iver en zijn verjaardag. Ik zocht het op Google en kwam erachter dat het nummer Holocene door Bon Iver gezongen werd. En dat hij op dat moment op tournee was. Ik checkte zijn tourschema en zag al snel dat diezelfde avond, 19 september 2017, hij in Utrecht zou optreden. Wat toevallig! En jawel, op 28 januari 2018, Fernando’s verjaardag, zou hij in Mexico City spelen. Ik ben niet bijgelovig, maar op dat moment wist ik het zeker: daar moesten we heen. Inmiddels twee weekenden geleden was het dan zover. Het concert was beter dan verwacht. Ondanks dat we dus beiden niet alle nummers kenden, maakte dat niets uit. Het gehele optreden was zo mooi neergezet. We hebben genoten en een bijzondere herinnering erbij gekregen.

In mijn volgende en tevens laatste diary in Mexico City vertel ik meer over ons laatste weekend samen. Over een bijzondere ervaring in een bibliotheek en wat we nu van plan zijn dit jaar.

Mijn vorige diary nog niet gelezen? Dat kun je via deze link doen.

No Comments

Leave a Reply