Persoonlijk

Mexico | Mexicaanse mannen & ik

Mexicaanse mannen

Heel Centraal-Amerika ben ik door gereisd en in elk land zag ik wel mensen mij nakijken. En zo nu en dan werd er gefloten of een opmerking gemaakt. Tja, als een blonde blanke vrouw door Centraal-Amerika reist dan kun je dat verwachten. Maar in Mexico viel die aandacht van mannen wel erg op. En het was helemaal niet op een vervelende manier. In tegendeel zelfs, ik kreeg van alles aangeboden. En welke backpacker wilt dat nu niet?

Het begon allemaal in de plaats Chetumal. Ik was net de grens over met Belize en kwam aan in Chetumal. De meeste reizigers blijven hier maar één nachtje en reizen dan door. Maar ik had het wel naar mijn zin in het hostel en maakte voor het eerst kennis met de enorme bioscopen in Mexico. Naast dat ze groot zijn, zijn de kaartjes voor de film spotgoedkoop (€1.80 a €2.50). Tijdens mijn reis ben ik zo’n zeven á acht keer in Mexico naar de bioscoop geweest. Voor mij was het ook geen probleem om alleen naar de film te gaan. Zo ben ik op een middag in Chetumal met de taxi naar de bioscoop gegaan. Ik had nog ruim de tijd voor een kopje koffie voordat de film begon. En terwijl ik van mijn koffie genoot, zag ik twee mannen aan het tafeltje naast mij kijken en in het Spaans praten over mij. Een van de twee had zijn moed bij elkaar geraapt en sprak mij in het Engels aan. Toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, werd gelijk het verhaal van de Nederlandse kaas die veel in Mexico gegeten wordt, verteld. Uit beleefdheid bleef ik even kletsen met ze. Totdat één van de twee een stapje verder durfde te gaan. Hij had zijn eigen zaak waar hij scooters en auto’s verkocht. En je raad het vast al: hij vroeg of ik de dag erna zin had om rondgeleid te worden in Chetumal. Dat sloeg ik maar vriendelijk af. Maar ondanks de afwijzing stond hij er wel op om mijn koffie te betalen. Dat werd een goedkoop avondje uit! 

Vervolgens gebeurde er even niet veel. Ik was veelal met twee andere reizigers. En dan val je toch minder op bij de Mexicaanse mannen. Maar bij mijn volgende stop, waar ik weer alleen was, deed er zich weer een situatie voor.

Mexicaanse mannen Mexicaanse mannen
In het centrum van Merida is een groot plein, ook wel zocalo genoemd. Daar heb ik vaak op een bankje met muziek op, naar de voorbijgangers zitten kijken. Totdat er opeens iemand naast mij kwam zitten en wel opvallend vaak naar mij keek. Al snel sprak hij mij aan. Eerst natuurlijk de standaard vragen van waar ik vandaan kwam en over mijn soloreis. Maar vervolgens kwam al snel de vraag of ik een “novio” had. Novio? Nee, ik had geen vriendje. Achteraf had ik beter kunnen zeggen; “sí tengo un novio”. En voordat ik het wist had hij mij voor diezelfde avond uitgenodigd om een persoonlijke rondleiding te geven. In Merida wordt er ook doordeweeks van alles gevierd. Zo ook die avond. Op het afgesproken tijdstip zag ik hem al staan. Na twee zoenen, dat is heel normaal in Mexico, keken we eerst naar een lichtshow. Hij vertelde af en toe wat. Totdat hij opeens zei dat hij eventjes moest pinnen en dat hij daarna terug zou zijn. Ik vond het een beetje vreemd maar ik wachtte en wachtte. Totdat ik dacht, het is mooi geweest. Hij was al vijfentwintig minuten weg. Dan ben ik ook weg. Dus ik liep door de drukte terug richting mijn hostel. Niet zo netjes maar ik was er klaar mee.  Volgende keer niet uit beleefdheid ingaan op zo’n uitnodiging.

Na een week in Merida ging ik richting Valladolid. Daar zou ik voor zo’n anderhalve maand vrijwilligerswerk gaan doen. Dat liep allemaal anders dan ik hoopte. Nog niet gelezen? Dan kun je dat hier teruglezen. Tijdens de eerste dagen in Valladolid verbleef ik in een hostel. Terwijl ik in een hangmat lag sprak een man, in een andere hangmat, mij plots aan. Hij had waarschijnlijk de behoefte om zijn verhaal te vertellen. Want hij vond het vooral erg leuk om over zijn eigen leven te vertellen. Hij was kunstenaar en probeerde in binnen en buitenland zijn kunst te verkopen. Zo ook tijdens een expositie in Valladolid. Hij nodigde mij uit om eens te kijken naar zijn werk. Ik had het inmiddels wel een beetje gehad dus wees ik het verzoek vriendelijk af. Totdat ik een week later in de avond een koffie ging halen en hem toevallig tegenkwam. Opnieuw vroeg hij of ik zin had om binnen te kijken. Het was de hele avond rustig geweest dus hij zocht naar publiek. Uiteindelijk toch snel een rondje gelopen en weer vertrokken. Na twee zoenen vroeg hij wel of ik nog eens wilde afspreken. Helaas voor hem, dat zat er niet in.
Mexicaanse mannen

Toen kwam ik aan in Campeche. Het station is daar net buiten het centrum. Toen de taxichauffeur mij niet begreep kwam er een aardige Amerikaans-Mexicaanse oudere man naar mij toe. Hij bood aan om mij in het centrum af te zetten. We moesten alleen wel even op zijn zoon wachten die ook zou arriveren met de bus. Hij wist precies waar ik naartoe moest, en daarbij zag hij er vertrouwd uit. Dus ik ging graag in op zijn aanbod. Eenmaal aangekomen bij mijn hostel liep hij nog even mee naar binnen om zeker te zijn dat ik bij het juiste hostel was afgezet. Vervolgens vroeg hij of ik zin had om nog een drankje te drinken met hem en zijn zoon. Eigenlijk was ik moe na zo’n lange reis maar ging toch in op zijn aanbod. We zaten in een gezellig sfeervol straatje. En ze vertelden over hun leven in Amerika en in Mexico. Erg interessant om zo met locals over het leven in Mexico te praten. Ook vertelde hij dat ik ‘geluk’ had gehad dat er niets was gebeurd tijdens het ritje van het station naar het centrum. Want volgens hem moest ik eigenlijk geen enkele Mexicaan vertrouwen. Toen hij vervolgens vroeg of ik bij hem op de boerderij wilde kijken en misschien zelfs kon komen werken dacht ik aan zijn uitspraak: vertrouw geen Mexicaan. En dus bleef het bij een paar drankjes…

Mijn volgende bestemming was Palenque. Een prachtige plek midden in de jungle. Ik boekte twee tours bij een organisatie in het centrum. Bij het boeken deed de man vaag over het aantal deelnemers van de tour. Na zijn vraag waarom ik geen vriend had en de opmerking dat ik zo mooi was, had ik niet zo’n behoefte om een tour alleen met hem te ondernemen. Gelukkig arriveerden de volgende dag meer deelnemers. Maar de momenten dat ik alleen stond kwam meneer graag even naast mij staan. En aan het einde van de excursie werd iedereen voor zijn accommodatie afgezet. Voordat ik als laatste het busje verliet vroeg hij nog snel even of ik zin had om die avond met hem wat te drinken. Toch maar niet… Inmiddels had ik wel wat geleerd.

In San Cristóbaleen van mijn favoriete plekken in Mexico kreeg ik een wel heel bijzonder aanbod. Samen met andere reizigers zaten we op een bankje op het grote plein te wachten. Naast ons stond een groepje jongeren dat zo af en toe onze kant opkeek. Opeens stapte één van de jongens op ons af en zei dat zijn vriend mij heel leuk vond. En of zijn vriend mij misschien een kusje mocht geven. Ook omdat de jongens ruim tien jaar jonger waren ging ik daar niet op in. Maar om het ‘goed te maken’ ging ik met hen op de foto. Zij blij, ik blij.

Mijn laatste stop voordat ik weer naar Nederland vloog was Mexico CityDaar wandelde ik af en toe met de hond van een Mexicaanse vriend. Soms kocht ik ergens een koffie en ging ik samen met de hond op een bankje in de zon zitten. Eén van die keren werd ik gezelschap gehouden door een andere hond en zijn baasje. Nou ja, je kunt wel zeggen baas. Het was misschien ook wel gek om te zien. Een blond meisje met een hond in Mexico City. Dat riep vragen bij hem op. “Woon je in Mexico?” “Waar slaap je nu dan?” “Hoe oud ben je?” “Heb je een vriend?” Toen dacht ik aan alle mannen die hem voor waren gegaan en waarop ik altijd antwoordde nee. “Yes I have a boyfriend” floepte er opeens uit. Dat schiep ook gelijk duidelijkheid. Hond weg, baasje weg.

Heb jij op reis ook wel eens opvallend veel aandacht gekregen? Zo ja, welk moment is je nog goed bijgebleven?

Mexicaanse mannen

No Comments

Leave a Reply