Persoonlijk

Moeilijke momenten tijdens wereldreis

moeilijke momenten tijdens wereldreis

Een wereldreis maken klinkt natuurlijk super tof. Maar het is niet altijd even tof. Iedere wereldreiziger heeft wel eens te maken met moeilijke momenten tijdens zijn of haar reis. Uiteindelijk valt dit natuurlijk in het niets als je terugdenkt aan je gehele reis. Maar ze zijn er wel. Zo heb ik ook de afgelopen negen maanden moeilijke momenten meegemaakt. Momenten dat ik in de wc moest huilen en mijzelf even opsloot om alleen en verdrietig te zijn.


De eerste weken van mijn reis

Toen ik in mei uit Nederland vertrok was de zomer begonnen. En zeker de eerste weken had ik het geregeld even moeilijk. Niet dat ik elke keer moest huilen. Maar dan kreeg ik weer leuke foto’s van bbq’s doorgestuurd. Foto’s waar mensen die ik lief had veel plezier hadden. En ik zat ergens aan de andere kant van de oceaan. Soms alleen en soms met anderen. Ik wist toen der tijd dat mijn zus halverwege mijn negen weken in Canada zou langskomen. Dat was een leuke gedachten en daar heb ik dan ook vaak aan gedacht. Achteraf gezien, na negen maanden reizen, was het gewoon allemaal nieuw en spannend. Voor het eerst ging ik alleen buiten Europa op vakantie. Ik had bepaalde verwachtingen. En niet altijd werden die verwachtingen waargemaakt. Maar gelukkig kwam ik redelijk snel in de flow. De flow van nieuwe mensen leren kennen en je openstellen naar vreemden. Gelukkig leerde ik erg aardige medereizigers kennen.

Mijn zus kwam aan in Canada en natuurlijk moesten we beide een traantje laten. We hadden elkaar gemist. Maar er stonden drie volle en leuke weken vakantie op ons te wachten. We hebben samen een super goede tijd gehad. Maar uiteindelijk moesten we toch opnieuw afscheid nemen. Dat was moeilijker dan gedacht. Ik stond er namelijk weer alleen voor. Daarbij wist ik dat de komende maanden niemand zou overvliegen om samen het avontuur aan te gaan. Ik besloot om het roer om te gooien en boekte snel en onverwacht een ticket naar de andere kant van Canada. Ik moest even weg uit Toronto en nieuwe plekken ontdekken. Die beslissing was één van de beste beslissingen ooit. Ik had een te gekke tijd in West Canada. Zo goed, dat ik nog een keer terug moet om meer plekken te bewonderen.


Een aantal items zijn essentieel voor een wereldreis

Na Noord- Amerika stond Midden- Amerika op de planning. Ik ging naar Costa Rica. Costa Rica is een fantastisch mooi land. Voor de natuurliefhebbers is het zeker een bezoek waard. Na zo’n twee weken is mijn fotocamera kapot gegaan. Ik baalde enorm want het was een goede camera en ik had nog maanden voor mij. Ik kon niet mijn wereldreis verder gaan zonder fotocamera. Dus ik besloot helemaal af te reizen naar Panama City. Een reis van zeventien uur. In de hoop dat daar de camera’s goedkoper zouden zijn dan in Costa Rica. Misschien dat ze iets goedkoper waren in vergelijking met Costa Rica maar niet met Nederland. Maar ik had geen keus. Drie grote shoppingmalls ben ik afgegaan. Wat een drama was dat. Ik dacht dat ik in een soort Mediamarkt terecht zou komen. Maar nee hoor, de fotozaken hadden slechts tien modellen. Tien modellen?? Hoe is dat mogelijk? Gelukkig had mijn broertje vanuit Nederland een top drie gemaakt met goede modellen. En jawel één van de drie modellen hadden ze. Na een beetje onderhandelen kocht een dure fotocamera. Daar ging mijn geld dat ik had gespaard voor reizen. Maar het was tegelijkertijd ook een opluchting dat ik weer mooie foto’s kon schieten.

Moeilijke momenten tijdens wereldreis

Eindelijk weer foto’s maken. Happy!


Perrongeluk aanraken, aanstaren, drukte en armoede
 

Na Costa Rica kwam ik in Nicaragua terecht. De dag dat ik Costa Rica verliet en op weg ging naar de grens met Nicaragua stond ik drie uur stil in een file. Er was een ernstig ongeluk gebeurd waardoor de weg in beide richtingen was afgezet. Zonder airco en toilet zat ik drie uur lang in de zenuwen. In de zenuwen omdat men zei dat de boarder rond zes uur zou sluiten. En de tijd tikte weg. Uiteindelijk had ik het gehaald en moest ik mijn weg vinden richting de Nicaraguaanse grens. Iedereen wilde iets van mij. Op dat moment dacht ik alleen maar ik wil hier weg. Zo snel mogelijk. Maar toen deed de volgende uitdaging zich voor. Ik ging met een overvolle bus richting San Juan del Sur. Mijn eerste stop in Nicaragua. Het handige systeem dat wij in Nederland hanteren; voorin instappen en een kaartje kopen, hebben zij daar niet. Je kunt gewoon de bus aan de achterkant binnengaan. Wanneer het gangpad volstaat, dan komt er iemand langs om bustickets te verkopen. Terwijl ik een backpack en twee losse tassen had moest ik ergens mijn geld vandaan vissen. En mijn tassen geen enkel moment uit het oog verliezen. Dit waren tenslotte de momenten dat je bestolen kon worden. Dat ik moest staan vond ik nog niet zo erg. Maar dat iedereen mij perrongeluk moest aanraken en aanstaarden vond ik op den duur iets minder leuk. Helaas deed ik er op dat moment niet zoveel aan.

Toen ik eenmaal in San Juan del Sur aankwam en het hostel niks bleek te zijn. Hield ik het niet meer. Ik was klaar met de mannen, het aanstaren, de armoede en de drukte. Gelukkig was daar mijn zus weer, die via skype dit keer mij even een hart onder de riem stak. Soms helpt het eventjes om lekker te huilen en je hart te luchten. Vervolgens kun je er weer tegenaan. Na een kleine week in San Juan, kwam er een aardig reismaatje over waarmee ik in Costa Rica samen reisde. We hebben een erg leuke tijd in Nicaragua gehad. En het slechte begin was ik al snel vergeten.

Het helpt niet altijd om iets niet te vertellen

Een ander verdrietig moment was het moment dat mijn zus mij vertelde dat het slecht ging met mijn oma. Mijn ouders hadden waarschijnlijk expres niks gezegd. Wat ik ook moeilijk vond. Ik had verwacht dat ik wel goed op de hoogte werd gehouden. Natuurlijk vertelden ze het expres niet met de beste bedoeling. Maar over zulke zaken wil je graag op de hoogte worden gehouden. Ondanks dat je op reis bent. Gelukkig vertelde mijn zus het verhaal. Maar het kwam hard aan. Ik zat tenslotte aan de andere kant van de wereld. Ik kon niets betekenen. Ook dan helpt een potje huilen. Maar als je in een hostel verblijft wil je graag even alleen zijn als je verdrietig bent. Daarom sluit je jezelf soms even op in de badkamer. Of je neemt een warme douche en laat de tranen stromen. Als je de kraan dan weer dichtdraait dan is het over.


Wat overkomt mij nu twee keer in Mexico?

In Mexico heb ik ook heel wat problemen ondervonden. Het begon allemaal met mijn computer. Elke keer als ik foto’s overzette van mijn fotocamera naar mijn computer dan zette ik netjes alle foto’s in mappen. Vervolgens uploadde ik de mappen in Google Drive. Een handige manier om altijd je foto’s ergens veilig te hebben staan. Op een dag wilde ik mijn foto’s overzetten naar mijn Drive. Maar op de een of andere manier heb ik met een enkele klik de map met foto’s van Tulum weggegooid. Ik zocht overal maar vond niks. Ik deed een deepscan op mijn computer maar de foto’s waren al overschreven. Ik baalde enorm. Zeker omdat er echt prachtige foto’s bijzaten.

Later tijdens mijn trip in Mexico bezocht ik de stad Valladolid. En wat er weer opnieuw gebeurde, ik heb nog steeds geen idee. Maar het probleem gebeurde opnieuw. Ik kon mijzelf wel voor mijn kop slaan. Waar waren al die foto’s heen? Opnieuw was ik prachtige foto’s van Mexico kwijt. Ik probeerde het opnieuw met een deepscan terug te krijgen. Dit keer wist ik dat ik niks moest openen op mijn laptop, anders zou alles weer overschreven worden. Gelukkig vond ik de meeste foto’s terug. Maar het kostte mij wel ruim vijf uur.

En om af te sluiten in Mexico ging mijn mooie telefoon kapot. Ondanks dat hij in de rijst heeft gelegen bleef hij uit. Alle aantekeningen van mijn reis in Mexico stonden op mijn telefoon. En ook die zijn weg. Gelukkig weet ik nog veel, maar de prijzen of bepaalde tips helaas niet meer. Ik had voor de zekerheid vanuit Nederland een tweede telefoon meegenomen. Voor het geval dat. Maar dit was echt een noodtelefoon. Geen geheugen en veel problemen. Inmiddels is een nieuwe telefoon besteld dus zodra ik weer in Nederland ben ligt er een nieuwe telefoon op mij te wachten.

Hopelijk blijft het bij deze verdrietige en baalmomenten en kan ik de laatste weken genieten. Het hoort er natuurlijk allemaal bij. Of ik nou in Nederland woon of ergens aan de andere kant van de oceaan, problemen komen en gaan. Het leven bestaat uit vallen en opstaan. Ik heb veel geleerd van deze momenten en ga in de toekomst bepaalde dingen anders aanpakken.

Mexico

Heb jij wel eens een vervelend of verdrietig moment meegemaakt tijdens je reis? En hoe ben je daar mee omgegaan? 

3 Comments

  • Reply
    Evelyn
    4 februari 2017 at 15:31

    Ja goed dat je ook bewust wordt gemaakt van de mindere kanten, want reizen is niet alleen maar zonneschijn. Vervelend van je oma en camera trouwens :(

    • Reply
      Emma
      7 februari 2017 at 20:42

      Inderdaad! Over het algemeen zag ik het zonnetje wel schijnen. Maar inderdaad niet altijd is reizen even leuk. Gelukkig heb ik een nieuwe camera waar ik nu erg blij mee ben ;)

  • Reply
    Ntshava
    24 juli 2017 at 14:29

    Heel herkenbare deze momenten! Al deze momenten zorgen ook weer voor een uitdaging en meer uiteindelijk meer genot van het reizen als je het mij vraagt.

  • Leave a Reply