Persoonlijk

Travel Diary Mexico | afscheid nemen

Mexico

Afscheid nemen is nooit leuk. Helaas kwamen we er niet onderuit. Daarom genoten we de laatste dagen extra van het bij elkaar zijn. We hadden nog één weekend samen en dachten eraan om nog een weekendje weg te gaan. De stad Taxco stond nog op ons lijstje om te bezoeken. Uiteindelijk kozen we toch om in Mexico City te blijven. De gedachte dat ik nog een aantal uur in de bus moest zitten om vervolgens het gevoel te hebben dat je dingen moet ondernemen, had ik geen zin in. Ik had juist behoefte om samen te relaxen.

Zaterdag was het groot feest in Mexico City. De belangrijke straat Reforma, een twaalf kilometer lange straat, was helemaal afgesloten voor de Gay Pride. Overal zag je gek gekleden en vooral kleurrijke mensen. Van halfnaakte mannen die hun enkels met kettingen hadden vastgebonden aan hun slaven. Tot vele drag queens en mannen met pauwveren op hun hoofden. Maar niet alleen de Mexicanen hadden veel werk in hun kapsels en kostuums gestoken, ook honden waren helemaal opgedoft. Zo zag ik een hond met twee wenkbrauwen in de kleuren van een regenboog. En een andere hond had een tule rokje aan. Gelukkig kregen ze door deze verschijning wel veel aandacht van voorbijgangers.

MexicoMexicoMexicoMexico

We genoten van het kijken naar de optocht. Maar door de hitte hadden we het na zo’n 1,5 uur wel gezien. We kochten een ijsje en zochten een plek op in de schaduw. We hadden eigenlijk geen plan voor die dag. De middag ervoor waren we naar twee musea geweest en dus had ik het wel even “gezien” met musea. We besloten om ergens een kopje koffie te drinken. Terwijl we richting een leuk koffietentje liepen zag ik iets opvallends. Iets dat mij deed herinneren aan een boek dat ik, voordat ik naar Mexico ging, had gelezen. Sinds mijn eerste keer in Mexico en nu ik een Mexicaanse vriend heb, ben ik mij meer gaan interesseren in het land. Zo ook in de corruptie. Kun je je nog herinneren dat in 2014 een groep van 43 studenten in Mexico plots was verdwenen? Daar is een boek over geschreven (januari 2017). “Zeven top-journalisten doen hun aangrijpelijke verhaal in de wetenschap dat met hun verklaring de kans dat ze worden vermoord groter wordt. Zeven schrijvers die het gevecht aangaan tegen een enorme overmacht”. Een Engelse uitgever heeft het boek uitgegeven met het idee dat dit boek internationale aandacht moest krijgen. Niet alleen voor het boek zelf maar ook voor de veiligheid van de journalisten. Het boek heeft mij veel meer laten inzien hoe Mexicanen “te werk gaan”. Er worden extreme verhalen in omschreven. Verhalen waarvan je hoopt dat dat nooit bij iemand gebeurt. Door dit boek te lezen kom je achter details die je niet online vindt. Het boekt zuigt al je aandacht op, ondanks dat er in detail vreselijke dingen worden beschreven. Maar op die manier kom je er wel achter wat er die avond is gebeurd.

Wat we zagen onderweg naar dat leuke koffietentje, was een soort tentenkamp waar 43 studenten waren afgebeeld op foto’s. Teksten over de onschuld van de studenten en enge poppen aan bomen vastgebonden. Ondanks dat het in september alweer drie jaar geleden is gebeurd, is het nog elke dag zichtbaar. Ben je geïnteresseerd in dit verhaal? Dan raad ik je sterk aan om dit boek te lezen.

Mexico

Zaterdagavond besloten we om spontaan naar de film te gaan. Als je al andere updates vanuit Mexico hebt gelezen dan weet je dat ik groot fan ben van de bioscopen en vooral de prijzen in Mexico. Je betaalt, in vergelijking met Nederland, bijna niks voor een bioscoopkaartje. Voor ongeveer 2,50 euro kun je in een van de luxe bioscoopzalen genieten van een uitgebreid aanbod aan eten en de nieuwste films. Niet zo gek dus dat ik in de drie weken dat ik in Mexico was, drie keer naar de film ben geweest.

Zondag was onze aller laatste dag samen. Diezelfde avond had ik het vliegtuig terug naar Nederland. Gelukkig hoefde ik pas aan het einde van de middag richting het vliegveld. We besloten om te genieten van een ontbijtje buiten de deur. Met de metro gingen we richting Coyoacan. Een wijk waar je het idee hebt dat je in een andere stad bevindt. De uitstraling van de wijk doet je niet direct denken aan een wijk in Mexico City. Het is er rustig en erg sfeervol. Fernando had van te voren een leuk en vooral populair Mexicaans restaurant gevonden. Het was zo populair dat we nummer vijf op de lijst van wachtenden kwamen te staan. Uiteindelijk was het eten inderdaad echt Mexicaans en was het niet helemaal mijn ding. Maar de setting, in de tuin, was wel romantisch. En wat maakt het eten uit, als je gezelschap goed is?

Na het ontbijt slenterden we nog wat rond in de wijk, bezochten we een markt en keken naar alle voorbijgangers in het park. Inmiddels was het tijd om terug te gaan naar zijn appartement en mijn laatste spullen in te pakken. We bestelden een Uber die ons gelukkig zonder file (dan heb je geluk in Mexico City) naar het vliegveld bracht. De spanning in de auto steeg. Want wanneer zie je elkaar weer? Het was net zo fijn om na maanden weer bij elkaar te zijn. Nu moesten we weer afscheid nemen. Ja, dat hoort eenmaal bij een lange afstandsrelatie.. Maar leuk is een ander verhaal.
Mexico
Op het vliegveld hadden we gelukkig ruim de tijd en besloten daarom nog wat te eten. Ik voelde wel wat verdriet omhoog komen maar probeerde het weg te slikken met mijn noodles. Toen we naar het controle-gedeelte liepen en we daar daadwerkelijk afscheid moesten nemen, kwamen de tranen toch weer omhoog. Ik liet ze toe, gaf een dikke kus en knuffel en verdween. Adiós México y adiós Fernando!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply