Persoonlijk

Vrijwilligerswerk / wat ging er mis?

Valladolid Mexico

Werken in een klein taco-restaurantje, oppassen op het jonge dochtertje, mijn Spaans verbeteren en meer leren over de Mexicaanse cultuur. Dat was het idee dat ik voor ogen had. Maar helaas liep alles anders dan ik had gehoopt.

 

Het begin

Laten we beginnen bij het begin. Ik schreef al eerder een artikel over vrijwilligerswerk tijdens je reis, waarin ik onder andere vertelde wat de voordelen zijn van vrijwilligerswerk. Maar ook wat ik zou gaan doen en hoe ik überhaupt aan mijn vrijwilligersplek was gekomen. Ben je benieuwd naar dat verhaal? Lees dan zeker dat artikel even.

Ongeveer vijf weken geleden kwam ik in contact met dit jonge gezin. Het contact klikte en ik had veel zin om ergens voor een langere tijd te blijven en om even goed mijn Spaans te verbeteren. We spraken met elkaar af om vlak voor de startdatum elkaar te ontmoeten. Zo gezegd zo gedaan. Het weekend voordat ik zou beginnen kwam ik aan in het kleine stadje in de provincie Yucatán. Het was misschien ook wel erg klein dacht ik. Maar aan de andere kant, op die manier kun je een plek wel goed leren kennen. En kleine plekken hoeven niet minder aantrekkelijk te zijn. Zo bezocht ik voordat ik begon drie cenotes. En nu vraag je je vast af, wat zijn cenotes? Dat zijn waterpoelen in grotten. En niet zomaar waterpoelen, maar echt prachtig om te zien. In sommige gevallen komt er via een gat een zonnestraal naar binnen en wordt één plek in het water helemaal opgelicht.

Op zaterdagavond ging ik langs bij het gezin. Er verbleven toen nog twee andere Workawayers (vrijwilligers). Het was een gezellige avond maar ik had al een vreemd gevoel. Een gevoel dat ik interesse miste. De twee workawayers uit de USA waren erg aardig en vertelde het één en ander over hoe het er aan toe ging. Maar er werden nauwelijks vragen aan mij gesteld. Halverwege de avond werd er nog wel even gevraagd waar ik vandaan kwam. Waarvan ik dacht; moet je dat antwoord niet al lang weten? Maar goed, ondanks dat ik de interesse miste en ook uitleg over het bedrijf, was het een gezellige avond. Waarbij veel alcohol op tafel kwam.


De eerste dag

De eerste dag begon ik om 09:30. Ik vertrok vanaf mijn hostel met al mijn spullen richting het huis waar ik een maand zou verblijven. Na een korte rondleiding door de broer van het stel, werd ik verwacht in de keuken. Overigens de twee eigenaren die waren voor drie dagen ergens anders in Mexico. In de keuken kreeg ik een snijplank en samen met een invalster begon ik aan mijn eerste Mexicaanse gerechten. Voornamelijk was het snijden. Maar ook de typische Mexicaanse drankjes als Jamaica, Horchata en Tamarindo kwamen voorbij. De eerste dag was best wel wennen. Ik kende de mensen niet en zij kende mij niet. In mijn gebrekkige Spaans, ja ik weet het na ruime tijd in Centraal- Amerika spreek ik nog steeds geen goed Spaans, vroeg ik soms iets. Maar het antwoord was vaak iets te lastig. Maar na de eerste dag werken en later achterop de motor boodschappen doen en spelen met het anderhalf jarig dochtertje, was ik moe maar redelijk voldaan. Als je ergens begint met werken dan is het altijd even aftasten. Dus ik dacht ook bij mijzelf; ik moet het tijd geven. Diezelfde avond besloot ik nog even het stadje in te gaan en ergens een lekker kopje koffie te drinken. En bij terugkomst zat ik op de bank, in de hoop op wat sociale gesprekken. Maar die bleven helaas uit. 


Ontbijten met taco’s

Dag nummer twee begon om 07:00. Ik had erg slecht geslapen. Niet vanwege een nieuwe omgeving of geluidsoverlast. Nee, vanwege mijn bed. Ik sliep op pallets met soort tuinkussens bovenop. Een veel te hard bed waarbij ik elke keer als ik mijzelf omdraaide het hout voelde. Maar ondanks dat was ik niet extreem moe, ik had zin in een nieuwe dag met nieuwe uitdagingen.

Om stipt 07:00 stond ik beneden. De oma die deze dagen in “charge” was, had al een shake gemaakt. Dat was ook de normaalste gang van zaken. Een iemand stond vroeg op en maakte voor het hele gezin + aanhang shakes. Met de geschreven namen op de bekers werden ze in de koelkast bewaard. 

En om 07:30 stond de invalster in de keuken. Zij sprak geen woord Engels, dus dat was een leuke uitdaging voor ons beide. Gelukkig waren een aantal recepten in het Engels dus op die manier had ik een idee van wat ik maakte. Maar ook deze dag was het vooral snijden. Iets dat ik normaal helemaal niet erg zou vinden. Maar wel als er geen gesprekken zijn. Het was continue stil. Om 10:00 was het tijd voor ons ontbijt. We gingen met z’n allen; oma, dochtertje, broer, schoonmaakster en invalster naar buiten. Daar aten we in het restaurant taco’s met een salade, bonen en rijst. 

Rond 15:00 die middag was het restaurant gesloten en was het een kwestie van alle plastic stoelen en tafels naar binnenhalen. Alles werd opgestapeld in de woonkamer en vervolgens was het tijd voor avondeten. En zo zaten we om 16:00 aan quesadillas. En ondanks dat wij ze in Nederland net iets rijker beleggen, smaakte ze goed. Met jawel queso de Holanda. In deze regio van Mexico wordt veel Nederlandse kaas gegeten. Maar eigenlijk is de kaas in Nederland zelf iets smaakvoller. Ach het idee is grappig.

Ook die avond ging ik er weer op uit. Opzoek naar een koffietentje. En toen speelde de gedachten al van stoppen. Ik was eigenlijk helemaal niet happy en voelde mij, ondanks dat ze het probeerde, niet thuis. De twee eigenaren zouden de volgende dag weer terugkomen. Dus ik besloot nog even de volgende dag aan te kijken en dan een gesprek aan te gaan.


Het lastige gesprek

Op de derde dag van mijn vrijwilligerswerk stond ik opnieuw in de keuken en besloot ik voor mijzelf te kiezen. Ik had er genoeg van. Ik had het drie dagen geprobeerd maar voelde mij er niet goed bij. En waarom zou ik ergens blijven als het mij niet bevalt. Ik wilde er iets voor terugkrijgen. Iets waardoor ik het gevoel zou hebben dat ik zou groeien, mijn Spaans zou verbeteren en meer te weten zou komen over het leven in Mexico. Maar dat bleef uit.

Maar om dan dat nieuws te vertellen, dat was wel even iets dat ik spannend vond. Tenslotte rekende het hele gezin op mij. En niet drie dagen, nee vier weken. Toen eenmaal het stel (de eigenaren) weer terug was besloot ik toch het gesprek aan te gaan. En zoals verwacht waren ze niet blij. Maar daarbij was ik ook een beetje teleurgesteld. Ik had gehoopt op een leuke plek waar ik een maand kon blijven. En dat plan ging niet meer door. Maar volgens de eigenaar kon ik mijn teleurstelling totaal niet vergelijk met dat van hem. Zijn teleurstelling was veel groter. En ergens begrijp ik dat ook wel. Het is vervelend als je een buisness hebt en opeens ontbreekt een schakel. Maar in mijn ogen had hij er meer moeten zijn. Niemand die mij vertelde wat er van mij verwacht werd. Hoe het dagelijkse leven er aan toe ging. Wat mijn werktijden waren of welke dagen ik vrij zou zijn. En toen kwam er ook nog eens bij dat hij en zijn vrouw hadden besloten om een aantal dagen later naar haar familie te gaan in Mexico. Maar dan ergens ver weg. Ofwel dat ze daar tien dagen zouden verblijven. En voor mij tien dagen weer met hetzelfde gevoel zitten was geen optie.

Ik had gelukkig mijn spullen al gepakt en hoefde alleen maar naar mijn kamer te gaan om mijn backpack te pakken. Overigens zou ik de tijd dat de eigenaren terug waren, in dezelfde kamer als hen slapen. Min of meer aan het voeteneinde van het bed. Dus totaal geen privacy. Daar zou ik mij nog wel overheen kunnen zetten als ik een geweldige tijd zou hebben. Maar dat had ik niet.

Ik nam geforceerd afscheid en liep na drie dagen met al mijn spullen terug naar het hostel. Er was sneller dan verwacht een einde aan gekomen. Maar het voelde goed. Ik was opgelucht dat ik het gesprek aan durfde te gaan en dat ik besloten had om op te stappen.
Mijn plannen zijn nu opnieuw gewijzigd, maar daar ben ik inmiddels wel aangewend. Voor nu ben ik vooral weer aan het genieten van alle plekken in Mexico. Maar misschien dat ik nog wel ergens anders opnieuw vrijwilligerswerk ga doen. We zullen wel zien waar ik strand.

14 Comments

  • Reply
    Marcella
    21 november 2016 at 09:50

    Goed dat je kiest voor jezelf meid. Daar is moed voor nodig. Knap gedaan!

    • Reply
      Emma
      22 november 2016 at 17:24

      Dankjewel Marcella! Ja, het was best lastig omdat op dat moment de hele familie + aanhang aanwezig was. Maar nadat ik eenmaal mijn backpack weer om had, voelde het goed om weg te gaan.

  • Reply
    Jorinde
    21 november 2016 at 13:59

    Knap dat je voor jezelf hebt gekozen maar het blijft uiteindelijk ook jouw ervaring en reis. Ik heb tijdens mijn tijd als vrijwilliger in Kaapstad ook een switch gemaakt tussen twee kinderdagopvang centra. Bij de eerste voelde ik mij minder gewaardeerd en bij de tweede bleek de hulp juist hard nodig. Dat geeft aan beide kanten meer voldoening!

    • Reply
      Emma
      22 november 2016 at 17:28

      Hi Jorinde, wat goed dat je ook aan jezelf hebt gedacht. Ook al is het opstappen niet gemakkelijk. Maar fijn dat je nog een andere plek hebt gevonden. Op dit moment heb ik het even op een laag vuurtje gezet. Maar wie weet ga ik het ergens anders nog eens proberen. Het idee is namelijk wel erg leuk. Maar in het vervolg zou ik niet meer gelijk voor een maand vastleggen. Je weet immers maar nooit waar je terecht komt. En als je gelijk voor een maand vastlegt dan is de stap zwaarder om op te stappen. Hoe lang heb jij destijds op de kinderopvang gewerkt?

  • Reply
    Leoni - Justtravelme
    21 november 2016 at 14:05

    Goed dat je deze beslissing hebt gemaakt. Ik heb dit jaar ook in zo’n situatie gezeten (in Nepal) en heb toen ook besloten om te stoppen. Flinke opluchting was dat!

    • Reply
      Emma
      22 november 2016 at 17:37

      Hoi Leoni, goed ook dat jij die beslissing destijds hebt genomen. Ja, ik voelde ook zo’n opluchting. Diezelfde avond heb ik mijzelf maar lekker getrakteerd op een kopje koffie en wat lekkers. Het klinkt misschien wat overdreven maar zoiets zeggen tegen een familie, die er vanuit gaat dat je een maand blijft, is echt lastig. Heb jij daarna nog ergens anders gewerkt? Of heb je het gelaten voor wat het was?

  • Reply
    Jessica
    21 november 2016 at 14:08

    Wat jammer om te horen dat het geen goede ervaring was! Dat vind ik altijd wel het gevaarlijke inderdaad met vrijwilligerswerk.. Sommige mensen zien vrijwilligers gewoon als een verkapte vorm van een werknemer die ze niet hoeven te begeleiden of uit te leggen wat ze moeten doen. Goed dat je hebt besloten om weg te gaan, daar een maand met een rotgevoel zitten is ook niet goed..

    • Reply
      Emma
      22 november 2016 at 17:40

      Hey Jessica, ja dat is inderdaad het gevaar.. Terwijl we van te voren wel leuk email-contact hadden. Maar ergens voor een langere tijd blijven en niks terugkrijgen tja.. Waar doe je het dan voor? Wie weet ga ik nog opzoek naar iets anders maar dan niet direct voor een maand. Daar heb ik nu wel van geleerd.

      • Reply
        Jessica
        25 november 2016 at 11:46

        Vaak is het inderdaad beter om ter plekke eerst even bij de plek te gaan kijken zodat je weet of je daar voor een langere tijd kunt blijven. Maar dat is natuurlijk niet altijd mogelijk.. Je moet inderdaad daar niet met tegenzin zitten! Ik denk dat je het op deze manier wel goed hebt opgelost, geen vervelende nasleep meer van gehad?

  • Reply
    Sabine
    21 november 2016 at 14:24

    Knap hoe je zo voor jezelf hebt gekozen, dat is zeker in deze situatie heel moeilijk. Ik heb eens vrijwilligerswerk gedaan in Ghana, 2 maanden lang. Ook met vele ups en downs. Nu jaren later zou ik het ook anders hebben aangepakt. Heel moedig dus van je. Zo maak je jezelf gelukkig!

    • Reply
      Emma
      22 november 2016 at 17:44

      Hi Sabine, ja sommige situaties zijn niet makkelijk maar je leert er wel weer van. Heb je tips hoe je het anders zou aanpakken? Wie weet ga ik het ergens anders nog proberen maar tips zijn altijd welkom. Het was ook mijn eerste ervaring met vrijwilligerswerk, dus ik had geen idee hoe het zou gaan. Wat ik wel heb geleerd is om niet direct voor een langere tijd vast te leggen. Dan is de stap alleen maar groter als je eerder wilt stoppen. En je weet ook maar nooit of het klikt. Maar ik ben blij dat ik ben gestopt.

      • Reply
        Sabine
        22 november 2016 at 17:50

        Hoi! Ik denk ook echt dat je een heel goede beslissing hebt gemaakt :) Ik heb zelf vrijwiligerswerk gedaan via een organisatie (travelactive) en het voordeel daarvan is dat ze je helpen met nieuwe plekken zoeken. Er waren destijds meerdere meiden die ook weg wilden en die kregen een toen veel leuker gezin toegewezen. Misschien in jouw geval eerst twee keer ofzo kennismaken met het gezin en eens rondvragen bij andere vrijwilligers. En dan pas ja zeggen als het echt goed voelt.

        • Reply
          Emma
          22 november 2016 at 17:57

          Okay ja Travelactive was ook een optie. Uiteindelijk toch voor Workaway gekozen. Het lastige is alleen dat je daar niet echt met andere vrijwilligers in contact kan komen. Je ziet alleen de reviews. En die waren goed eigenlijk. Dus misschien had ik gewoon pech of waren mijn verwachtingen totaal anders. Maar wel fijn dat zo’n organisatie je helpt met het zoeken naar een andere optie. Zeker omdat je kunt aangeven wat je dan wel of niet wilt.

  • Reply
    Valérie
    25 november 2016 at 07:19

    Hé, dat is balen! Je zult wel flink teleurgesteld zijn. Maar… hoe gek ook; ook van deze ervaring leer je weer. Maakt je rijker als persoon!
    Groetjes uit Canada!

  • Leave a Reply