Persoonlijk

Wereldreis | Jij in het buitenland, anderen in Nederland

travelhotspots

Alleen op wereldreis zijn heeft veel voordelen maar natuurlijk zijn er ook nadelen. Een van die nadelen is het alleen in het buitenland verblijven, terwijl je familie en vrienden in Nederland zijn. Wat doet dat met je? Waarom is er vanuit Nederland minder aandacht voor jouw reis? Is het soms lastig dat je de mooiste momenten of juist de verdrietige momenten niet kunt delen? Zij zijn er tenslotte niet bij en kunnen niet meegenieten of je troosten als je dat nodig hebt.

Tijdens mijn allereerste lange soloreis heb ik regelmatig aan het thuisfront gedacht. Ondanks dat ik volop aan het genieten was, blijft het thuisfront in je gedachten. Thuis waar je familie en je vrienden wonen. In het begin van mijn reis kreeg ik af en toe nog de vraag hoe het ging. En de vraag of ik aan het genieten was, die werd regelmatig gesteld. Ik vond het toen fijn dat men aan mij dacht en geïnteresseerd was. Tegelijkertijd was het soms ook moeilijk. Moeilijk omdat ik dan vaak leuke foto’s doorgestuurd kreeg van gezellige bbq-avonden, of dat ze ergens een koffie aan het drinken waren. Momenten waar ik ook wel bij had willen zijn.


Minder aandacht

Naarmate de weken en maanden voorbij gingen merkte ik ook bij mijzelf dat ik minder aandacht had voor het thuisfront. Misschien kwam dat ook doordat ik mijn eigen ‘ding’ aan het doen was. Ik deed nieuwe ervaringen op. Ervaringen die ik niet meer deelde met het thuisfront en op die manier wisten zij ook niet alles van wat ik meemaakte. In het begin van mijn reis stuurde ik nog fanatiek foto’s met ellenlange verhalen. Maar op een gegeven moment kost dat te veel tijd of vergat ik het simpelweg. Zo kwam het er op neer dat ik minder wist wat er in Nederland afspeelde en de mensen in Nederland wisten niet alles wat er tijdens mijn reis gebeurde. Natuurlijk was er altijd wel contact. Maar je moet je voorstellen als je aan het rondreizen bent, maak je zoveel mee. Zoveel nieuwe indrukken die je heel graag met de mensen die je lief hebt wilt delen. Soms doe je dat ook wel, maar voor hen is het soms ook een beetje ‘saai’, als ze elke keer weer nieuwe reisverhalen horen. Terwijl zij gewoon elke werkdag in de trein naar hun werk gaan ben jij allerlei leuke dingen aan het doen. 

Ik heb regelmatig nagedacht over het feit dat je je soloreis echt alleen maakt. In het laatste land van mijn reis, Mexico, heb ik met twee vriendinnen die ik daar leerde kennen vele gesprekken over dit onderwerp gehad. Beide vriendinnen reisde ook alleen en ervoeren hetzelfde. Op de een of andere manier was het fijn om eens goed mijn hart te luchten. En om te praten over hoe je daarmee omgaat. Want als je eenmaal terugkeert naar je ‘oude leventje’ in Nederland, wat verwacht je dan? Je hebt zo’n bijzondere reis gemaakt dat kun je niet even vertellen aan iemand anders. De vraag ‘hoe was het?’, is ook zo’n vraag waarvan je als wereldreiziger denkt; uhm, ja leuk? Hoe kun je al je avonturen en bijzondere momenten nu even opsommen en vertellen?

Hoe denken anderen hierover?

Aan de hand van dit artikel was ik benieuwd hoe de mensen waar ik om geef denken over mijn wereldreis en het contact tussen ons. Ik stelde ze de volgende twee vragen; hoe denk je over mijn wereldreis? En hoe is ons contact (in jouw ogen) verlopen?


Moeder
Hoe denk je over mijn wereldreis? 
Als moeder denk je direct aan veiligheid en gezondheid als je dochter aankondigt op wereldreis te zullen gaan. De dochter denkt vooral aan avonturen en ontmoetingen, de moeder aan oplichters, diefstal en knappe jongens die maar één ding van de dochter willen.. Toch zwaai je haar op Schiphol uit want je wilt dat zij dingen doet die haar gelukkig maken. Intussen duizend schietgebedjes naar boven sturen: laat haar alsjeblieft niets ernstigs overkomen… Een goede verzekering, benodigde injecties en een goed werkende mobiel konden toch niet alle zorgen doen verdwijnen.
Gaandeweg de reis slaat de angst echter om in bewondering: jeetje, ze doet het toch maar: met die grote rugzak van hostel naar hostel, mensen ontmoeten en nieuwe plaatsen ontdekken. Maar ook problemen het hoofd bieden en oplossingen bedenken. Zich niet uit het veld laten slaan wanneer de dingen niet lopen zoals ze hadden moeten lopen. En vooral die knappe jongens doorzien met hun praatjes en beloftes. 

Haar kwaliteiten: vrolijkheid, optimisme en de handen uit de mouwen willen steken, waren goede metgezellen. Ze kwamen goed van pas als het tegen zat. Ze leerde erop vertrouwen en ontdekte gaande weg de reis wat zij echt belangrijk vond. Ik prijs mijzelf gelukkig dat er in geen van de reisverslagen iets genoemd is dat betrekking heeft op ziekenhuis of gevangenis. Ik heb geleerd dat Emma zich prima redt in den vreemde en dat fysieke afstand niet betekent dat je elkaar kwijt bent.

Hoe was ons contact tijdens mijn reis?
Dankzij Whatsapp konden we Emma op de voet volgen, haar verhalen kregen letterlijk kleur door de vele foto’s die ze stuurde. Zo stonden wij ook met één been in Canada en Costa Rica, Mexico.. 
Elke ochtend, bij het ontbijt, keek ik eerst naar haar berichten en begon zo gerustgesteld mijn dag. Skypen probeerden we ook maar door de veelal slechte verbindingen maakte ik daar veel minder gebruik van. Het tijdsverschil droeg ook niet bij aan veel live praten. Doordat onze dagelijkse gebeurtenissen zo verschilden kwamen we vaak niet verder dan het beschrijven van wat we mee maakten; wat we aten, wie we hadden gesproken… Wat we echt dachten of voelden daar spraken we minder over. Het is lastig om die gevoelens in woorden om te zetten zonder dat de ander zich verdrietig gaat voelen of zich zorgen maakt. 

Ook al heb je van te voren door gesproken wat echt belangrijk is om te weten, toch twijfel je vaak of je ernstige zaken wilt melden. De ander kan er op afstand niets aan veranderen maar kan zich misschien wel buitengesloten voelen. Dit blijft een lastige afweging om te maken. Bij thuiskomst lijken alle verhalen snel vertelt, immers als thuisblijvers heb je alles ook een beetje meegemaakt. Maar dan is het de kans om juist te vragen en te luisteren naar al die verborgen belevenissen en gevoelens. Dan merk je dat verbondenheid vooral schuilt in alles samen delen.


Vriendin

Hoe denk je over mijn wereldreis?
Ik heb het idee dat jij het super naar je zin hebt gehad en dat ik het tof vind dat je het hebt volgehouden.

Hoe was ons contact tijdens mijn reis?
Ons contact was volgens mij prima. We hebben elkaar van de belangrijkste dingen op de hoogte gehouden en geen nieuws is ook goed nieuws. Ik ben niet echt van het appen iedere dag, want dan vergeet ik vaak toch nog te reageren. 


Zus
Hoe denk je over mijn wereldreis?
Ontzettend stoer dat je deze stap durfde te maken! Niet iets wat mensen van jou verwachtte maar je hebt het geweldig gedaan! Veel mensen hoor je dromen en plannen maken, maar daar komt vaak niks van. Jij hebt het wel gedaan. Wellicht scheelde het dat het op een juist moment kwam, geen opleiding, carrière of vriendje die je tegenhielden om te gaan. Maar ondanks dat moet je het wel echt zien zitten. Een jaar zonder familie en vrienden, naar landen waar het voor een hoog blond meisje nou niet echt enorm veilig is, leven uit een backpack… Ik zou er voor bedanken.
Maar je bent zoveel rijker terug gekomen! Niet wat geld betreft uiteraard want je staat flink in het rood maar de ervaringen die je daar hebt opgedaan vertalen zich naar een sterkere persoonlijkheid en prachtige herinneringen voor de rest van je leven.

Hoe was ons contact tijdens mijn reis?
Gelukkig heel goed! Ik had al ingeschat dat ik je enorm zou gaan missen. Onze band was zo sterk en ik zag er tegen op om je alleen via Skype te spreken. Het scheelde dat ik je aan het begin van je grote reis in Canada kwam opzoeken. Drie heerlijke weken rondreizen en samen het land ontdekken. Eén van mijn mooiste reizen! Maar toen daarna alsnog het afscheid op Toronto airport kwam was dat wel erg verdrietig. De rest van je reis bleef jij op de hoogte door de familie-whatsapp en skypten wij wekelijks. Niet dat dit altijd goed ging want de wifi was niet in elk hostel waar je zat even goed. Dat was wel balen want je moest echt afspreken om te skypen vanwege het grote tijdsverschil. Zat jij te genieten van je ontbijt of lag je zelfs nog bed, ging ik net avondeten. Maar ondanks dit vond ik het heel fijn om op die manier je nog best vaak te zien en spreken. We hebben echt meegeleefd met je avonturen en ook de kleine details, die je achteraf vaak vergeet of niet belangrijk meer lijken, meegekregen. Maar het mooiste moment was uiteraard toen je weer thuis kwam en wij je voor het eerst weer zagen op Utrecht Centraal. 

wereldreis


Wil je weten wat mijn moeilijke momenten tijdens mijn wereldreis waren? Lees dan dit artikel.

No Comments

Leave a Reply